Ortalama bir insan olmanın tüm hafifliğiyle yaşıyorum. Sınırların dışına çıkmıyorum. Burası rahat; göze batmıyorum, karışanım yok çünkü varlığımın ağırlığını kimse hissetmiyor. Koca bir güruhla omuz omuza yürürken özgül ağırlığım hiç önemli değil. Bazen ayaklarım yerden kesiliyor, mutluluktan zannediyorum ilk önce ama sonra kalabalıktan olduğunu anlıyorum. Erdim sanıyorum havalanınca, aslında kalabalığın içinde eriyorum.
Kalabalıkta eriyorum, ermiyorum.
Garip bir iyimserlik hali 
Yorum bırakın