Bir zamanlar normal insanlardık. Sonra süper kahramanlar çıktı, hepimiz birer kahraman olmak istedik. Yavaş yavaş bütün dünya önümüze serilmeye başladı, her şey bizim kahraman olmamız için hazırdı. Uzaya gittik, uçtuk, kaçtık ama sonunda kendimizi koltuğa yapışmış koca kıçımızla bulduk.
Anladık ki oluru yoktu, bizden kahraman olmazdı. Sonra kendimize bakmaya başladık, her zamankinden çok farklı değildik. Kendisiyle boğuşanlar olarak devam ettik hayatımıza.
Şimdilerde eksikliklerimize ilgi göstermeye başladık. Hepimiz insandık sonuçta, süper olsak bile. Artık süper kahrolanlar ilgi çekiyor, onların hikayelerini seviyoruz.
Süper kahramanlar öldü, artık süper kahrolanların zamanı.
Garip bir iyimserlik hali 
Yorum bırakın