“Başkasına teslim etmek üzere değil kendin anlamak üzere yazdığında, kelimeler senin ve sen de başkalarının peşinde değil, aklın kelimelerin ardından gittiğinde yazar olursun.” dese itin biri, bir iki kafasını okşar sustururum. Sonuçta takdirin peşinde koşmuyor mu it?
Sonuçta takdirin peşinde koşmuyor mu it?
Garip bir iyimserlik hali 